zaduchem

święty Paweł pisał w Liście do Efezjan, do chrześcijan, którzy byli niewolnikami, nalegał, by byli posłuszni swoim panom:

"nie służąc tylko dla oka, by ludziom się podobać, lecz jako niewolnicy Chrystusa, którzy z duszy pełnią wolę Bożą. Z ochotą służcie, jak gdybyście służyli Panu,a nie ludziom"

Dar bezinteresowny - trudna to rzecz, bo człowiek zawsze myśli, jak tu siebie uszczęśliwić...
Ja jeszcze jakiś czas temu sama nie wiedziałam, jak wiele radości wewnętrznej i szczęścia przynosi czynienie nawet drobnych uczynków wobec innych tak, by oni tego nie wiedzieli. Może to być coś drobnego - poukładanie po kimś książek, pozmywanie naczyń, zrobienie herbaty... cokolwiek - aby z dobrym nastawieniem... a gdy czynimy je względem Boga - przez tę ofiarę dla Boga i dla tego drugiego człowieka można zaskarbić sobie wiele, przede wszystkim duszę napełnia prawdziwy pokój...

niektórzy mówią: Po co to wszystko, po co żyć, skoro jest tak wiele zła, tak wiele cierpimy i jest nam ciężko... ale jeśli uzmysłowimy sobie, że dobrymi uczynkami, bezinteresownymi czynami tutaj na ziemi zaskarbimy sobie szczęście wieczne w Bogu - wszystko nagle ma sens... każde cierpienie jest cenne, bo można je za coś albo za kogoś ofiarować... To jest prawdziwa miłość... (tylko że trudna i wymagająca)

Myśląc o charytatywności, pomocy ubogim nie powinniśmy zapominać o tym, by być bezinteresownym darem dla człowieka żyjącego obok nas. Najciężej jest być takim darem w rodzinie czy środowisku, którego się nie wybiera. Co o tym myślicie?

też tak sądzę, tym bardziej, że wiele ludzi opacznie takie gesty pojmuje - skoro ktoś coś dla mnie robi, to pewnie coś ode mnie chce - mało kto widzi dziś sens bezinteresowności...