zaduchem

Czy ciężko jest wam "wejść" w taką modlitwę? Czy musicie się do niej jakoś specjalnie przygotować, czy jest to czysto spontaniczne??

Ja, przyznam sie szczerze, nie zawsze potrafię tak "kontemplować", potrzebuję czasu, spokoju i dobrego samopoczucia, a najlepiej jakiegoś wcześniejszego przygotowania, np. rozważania Słowa Bożego, czy jakichś wydarzeń biblijnych... jednak co pewien czas doświadczam tak wspaniałych "dotknięć" Boga w mojej duszy, że żyję nimi bardzo długo - tygodniami, a nawet latami... I za nie Bogu dziękuję.

Możesz więcej napisać na temat modlitwy sercem? Na czym ona polega i czym się różni od pozostałych form medytacji chrześcijańskiej?

Dla mnie modlitwa sercem to kontemplacja, trwanie w Bogu, bez słów
Najprościej wytłumaczyć jest mi to na przykładzie adoracji Najświętszego Sakramentu – gdy czujemy obecność żywego Boga tuż obok nas, nie musimy nic mówić, po prostu zwracamy całe nasze serce w Jego stronę, oddajemy się cali Jego miłości i ona nas pochłania – nasze serca są pełne pokoju i radości… to jakby łączność między naszym sercem, a sercem Jezusa…
Rozmowa z Bogiem nie ma być tylko słowna, czy to gdy modlimy się wargami, czy myślnie – ma być wewnętrzna, ogarniać naszą duszę…

W takim razie to bardzo trudna modlitwa.

Ja nie modlę się w kościele, czy w jakimś specjalnym miejscu i dzięki temu, np. wieczorem, gdy kładę się spać, lubię często "poopowiadać" Bogu w modlitwie to co mnie dzisiaj spotkało, z czym mam problem, za co Bogu dziękuję. Jest to mój przyjaciel i zwierzam mu się ze swych najskrytszych myśli.

Jezus mówił o faryzeuszach, którzy wciąż powtarzali to samo, modlili się tam gdzie ich najbardziej widziano, itp. Takie zachowanie zostało przez niego bardzo potępione, dlatego ja też nie uczę się modlitw na pamięć i nie czytam ich.